برای یک ایران آزاد و دموکراتیک

نارضایتی و اعتراضات ۸۰۰۰ کارگر تراورس نسبت به واگذاری به بخش خصوصی

28

عادت‌کردن به مشکلاتی که برای یک شرکت دولتی ماه‌ها و سال‌ها پس از خصوصی‌سازی ایجاد می‌شود، کار سختی است؛ اما داستان «تراورس» و واگذاری آن به بخش خصوصی، اگر بتوان اسم آن را واگذاری دانست، از همان روزی آغاز ‌شد که رانت و فساد گسترده در فرایند واگذاری «کشف» شد و پس از اعدام نفر اول شرکت، مشکلات نیز خود را نشان داد و کار به نارضایتی و اعتراضات ۸۰۰۰ کارگر تراورس این شرکت در نقاط مختلف ایران کشید

از راه‌آهن شمال غرب تا جنوب ایران و از زاگرس تا شمال

طرح‌هایی که روی دست «تراورس» مانده و به ‌عنوان «طرح‌های در دست اجرا» مطرح است، اما وجود کارگران ناراضی و گاه اخراجی، کنارکشیدن شرکت راه‌آهن از زیر بار مشکلات زیرمجموعه سابق خود و چندین مورد دیگر، فرصت مناسبی را برای مرور سرگذشت شرکتی ایجاد کرده که روزگاری انحصار تولید تراورس‌های بتنی و چوبی را در اختیار داشت

«تراورس» در این دوران به شرکت «آهن و فولاد لوشان» فروخته شد؛ ۱۲۷ میلیارد تومان. شرکتی که قیمت اولیه آن ۲۱۷ میلیارد تومان بود، اما زدوبندهای پشت پرده، از قیمت آن کاست و سرانجام به دست خاندان «امیرخسروی» افتاد که ۳۸ شرکت بزرگ را خانوادگی اداره می‌کردند

بیش از ۸۰۰۰ کارگر و کارمند «تراورس» در فرایند ۵ ساله‌ای که میان دستگیری نفر اول گروه «آریا» تا رد اموال این گروه اقتصادی رخ داد، بارها از شرایط ناگوار حقوق و دستمزد و حتی بیمه گلایه کردند، اما بنای کج خصوصی‌سازی در راه‌آهن، به‌ویژه در «تراورس» باید به جای اصلی خود بازمی‌گشت

هم‌اکنون، گزارش‌ها و اظهارات پراکنده‌ای درباره شرایط نامساعد و دستمزد معوق کارکنان «تراورس» منتشر می‌شود. در وب‌سایت شرکت «تراورس»، دوازده طرح به ‌عنوان «قراردادهای جاری» شرکت معرفی شده که کارفرمای عمده آنها راه‌آهن است، اما فرجام «تراورس» در بن‌بست خصوصی‌سازی نادرست آن شکل گرفته است

همین دو ماه پیش بود که کارگران این شرکت در اندیمشک در اعتراض به «دریافت‌نکردن حقوق و مزایای چند ماه» دست به تجمع زدند و پلیس آنها را متفرق کرد. این تجمع از تیرماه سال گذشته سابقه داشته است و آن زمان نیز تعدادی از کارگران به دلیل «تعدیل نیروها» اعتراض کرده بودند

بهمن‌ماه سال گذشته، کارگران «تراورس» در ایستگاه راه‌آهن شهر «دورود» تجمع کردند و آن‌ها نیز اعتراضی مشابه کارگران اندیمشکی این شرکت داشتند و می‌گفتند که دو ماه است که حقوق نگرفته‌اند. در راه‌آهن زنجان نیز، گزارش‌هایی از برخورد با کارگران معترض شرکت «تراورس» منتشر شده است که از دیرکرد یک‌ماهه حقوق و دستمزد و چهارماهه بیمه خبر می‌دهد

گفته می‌شود «تراورس» برای پرداخت حقوق و مزایای خود، ماهانه حدود ۱۱ میلیارد تومان پول نیاز دارد. این پول باید از جایی به این شرکت تزریق شود. تنها مشتری این شرکت راه‌آهن است و راه‌آهن خود یک شرکت تجاری است که به ‌عنوان نهاد حاکمیتی کار نظارتی بر حمل‌ونقل ریلی دارد؛ بنابراین اگر به راه‌آهن پول و بودجه نرسد، شرکت‌هایی چون «تراورس» که انحصاری فعالیت می‌کنند، دچار مشکل می‌شوند. اتفاقی که هم‌اکنون نیز افتاده است.

ساختار نادرست خصوصی‌سازی در زیربخش‌های راه‌آهن مشکلاتی را ایجاد کرده که در قالب اعتراض‌ها به مدیریت کلان «تراورس» خود را نشان می‌دهد. از «تراورس»، شرکتی قدیمی و معظم، فقط یک «حسرت» مانده است.

پاسخ بدهید

ایمیل شما ظاهر نمی شود